Remember What You Have Done In 24 Hours? ซึ่งจัดแสดงไปเมื่อวันที่ 24-เป็นโปรเจ็กต์งานเต้นรำร่วมสมัยของกลุ่มนักเต้นชาวไทยมากความสามารถ แต่อาจไม่เป็นที่รู้จักกันดีนักในบ้านของตัวเอง นอกจากนี้ยังมีศิลปินจากประเทศสวิสเซอร์แลนด์ และฝรั่งเศสมาร่วมสร้างสรรค์การแสดงชุดนี้ด้วย
จุดเริ่มต้นของงานนี้อยู่ที่สองนักเต้นชาวไทยอันได้แก่ จิตติ ชมพี และศรวณีย์ ธนะธนิต จิตติเป็นศิลปินนักเต้น และนักออกแบบท่าเต้นซึ่งเคยผ่านงานแสดงมาแล้วทั้งในและต่างประเทศ ส่วนศรวณีย์นั้นอดีตเคยเป็นนักยิมนาสติกทีมชาติไทย ปัจจุบันเธอเป็นนักแสดงประจำอยู่ในคณะอเมริกันบัลเล่ต์ สตูดิโอ นิวยอร์ค (American Ballet Theatre หรือ ABT) ซึ่งถือได้ว่าเป็นแดนซ์คัมปะนีชั้นนำแถวหน้าของอเมริกา
การโคจรมาพบกันของทั้งคู่ถือเป็นจุดเริ่มต้นของโปรเจ็กต์ เมื่ออยู่ๆ...ศรวณีย์นึกขึ้นมาได้ว่าเต้นให้คนต่างชาติดูมาก็เนิ่นนาน แต่ไม่ค่อยได้เต้นให้คนชาติเดียวกันดูสักเท่าไหร่ จึงส่งอีเมลล์ไปหาจิตติและชักชวนมาทำการแสดงร่วมกันที่เมืองไทย ด้วยเครือข่ายในแวดวงของทั้งคู่จึงชักชวนคนเก่งคนอื่นๆ มาร่วมเป็นดรีมทีมเฉพาะกิจในคราวนี้ อาทิ ธนนท์ สัตตะจารุวงษ์ ผู้ได้รับพระราชทานทุน มูลนิธิอานันทมหิดลคนแรก ไปศึกษาต่อด้านภาพยนตร์จาก Tisch School of the Arts (ธนนท์เคยได้รับรางวัลภาพยนตร์จากเวทีต่างๆ ทั้งในและต่างประเทศ ส่วนงานบนเวทีชุดนี้เขาทำหน้าที่เป็น Visual Director), วีระพงศ์ ทวีศักดิ์ ศิลปินพิณแก้ว, Oliver Vinkler ศิลปินนักเต้น และนักออกแบบการแสดงชาวฝรั่งเศส และ Marco Steinner นักออกแบบแฟชั่น ชาวสวิสเซอร์แลนด์ รวมถึงนักเต้นบางคนที่เคยผ่านผลงานแสดงมาแล้วทั้งในและต่างประเทศ
งานนี้จึงเต็มไปด้วยคนเก่งๆ ซึ่งอาจยังไม่เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายหรือยังไม่เป็น ‘Big Name’ สักเท่าไหร่ในบ้านเรา จุดเริ่มต้นจึงค่อนข้างติดขัดเล็กน้อยในการเดินหน้าหาผู้สนับสนุนให้โครงการนี้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา โชคดีที่ที่มาของโปรเจ็กต์นี้สอดคล้องเข้ากับแนวคิดของโครงการ ‘สมองไหลกลับ’ ของภัทราวดีเธียเตอร์ ซึ่งมุ่งสนับสนุนคนเก่งที่สร้างชื่อเสียงให้กับประเทศไทยในต่างแดน กลับมาสร้างสรรค์ผลงานให้คนไทยได้ชม เราจึงได้เห็นการแสดงชุดนี้โลดแล่นอยู่บนเวที
ความน่าสนใจอยู่ที่ลักษณะของการเต้นรำ ‘ร่วมสมัย’ อันแตกต่างจากการเต้นรำตามขนบของตะวันตกอย่างบัลเลต์ซึ่งอย่างหลังในบ้านเรานั้นมีคนที่ทำงานและมีผลงานให้ชมกันอย่างไม่อดอยาก แต่สำหรับงานเต้นรำร่วมสมัยแล้วกลับมีผู้สร้างสรรค์งานกันค่อนข้างน้อย แม้จะมีการนำเข้ามาให้ชมกันบ้าง แต่ก็มีคนไทยน้อยคนนักที่ทำงานในลักษณะนี้อย่างต่อเนื่อง ซึ่งดูจะสวนทางกันกับจำนวนผู้ที่ศึกษาจบมาตามสถาบันต่างๆ ที่มีการเปิดสอนในแต่ละปี แม้เราจะได้เห็นการแสดงรูปแบบคล้ายๆ กันตามงานอีเว็นท์ทางการตลาดต่างๆ แต่ที่สร้างสรรค์โดยคนไทยเองถือได้ว่ามีน้อยนักที่เป็น ‘ศิลปะเพื่อศิลปะ’ โดยแท้จริง ซึ่งเราคงจะไม่มาถกกันว่าเพราะเหตุใด? (เดี๋ยวจะเป็นเรื่องยาว) แต่ด้วยเหตุผลนี้จึงทำให้ Remember What You Have Done In 24 Hours? เป็นผลงานที่น่าจับตามมอง
ดูชื่อการแสดงก็รู้ว่าเกี่ยวข้องกับสิ่งที่มนุษย์เราทำในแต่ละวัน...ฟังดูแล้วก็อดนึกสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเราจึงต้องระลึกถึงมันด้วย? การแสดงทั้งหมดแบ่งออกเป็น 9 ฉาก ที่เกี่ยวข้องกับกิจวัตรประจำวันเช่นการนอน เข้าห้องน้ำ ทำงาน การเล่น ฯลฯ ถูกสื่อผ่านการเต้นรำอย่างมีลีลาของบรรดานักแสดง และผนวกกับภาพจากโปรเจ็กต์เตอร์ในบางฉาก
โดยส่วนตัวแล้วผมคิดว่าสิ่งที่น่าชื่นชมในงานชุดนี้ลำดับแรกอยู่ที่การเคลื่อนไหวอันเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ พลัง อารมณ์ และความเชี่ยวชาญของนักเต้น จาก ABT อย่างศรวณีย์ ซึ่งเราแทบจะไม่สามารถละสายตาจากเธอได้เลยตลอดเวลาที่นักเต้นคนนี้ปรากฏตัวอยู่บนเวที
ที่น่าชื่นชมลำดับที่สองก็คือความสามารถในการคุมภาพรวมของทั้งโชว์โดยจิตติ ที่ต้องทำงานร่วมกับศิลปินหลากหลาย ซึ่งในการนี้คุณสมบัติที่ผู้กำกับการแสดงจะต้องมีคือ ‘ความสามารถในการจัดวาง’ แม้จะต้องขอบอกกันตรงๆ ว่ายังไม่ลงตัวนักแต่ก็อดชื่นชมในความพยายามไม่ได้ ‘พิณแก้ว’ ของวีระพงษ์ สอดรับเข้ากับการแสดงในจังหวะและด้วยวิธีการที่แนบเนียน เช่นเดียวกับภาพจากวีดีโอโปรเจ็กต์เตอร์ ที่ฉายผนวกระหว่างการแสดง น่าเสียดายที่เสื้อผ้าในบางฉากที่ออกแบบมาอย่างมีสไตล์และน่าสนใจของ Marco Steinner ซึ่งเป็นเสื้อผ้าชุดเดียวที่ต้องอาศัยผู้สวมใส่กันสองคนแล้วร่วมกันเคลื่อนไหวเพื่อสร้างอิมเมจที่น่าสนใจรวมกับภาพรวมของการแสดงทั้งเวทีอีกทีนั้นกลับไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้อย่างเต็มที่ ฉุดรั้งทั้งจังหวะ และพลังทางการแสดงให้ลงไปอย่างน่าเสียดาย
ที่จริงการชมเทคนิคการเต้นรำที่สวยงามแค่นี้ก็คุ้มค่าราคาบัตรแล้วครับ แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือแนวคิดในการคิดงานชิ้นนี้ขึ้นมา เอาเข้าจริงๆ แล้ว Remember What You Have Done In 24 Hours? ก็ยังไม่สามารถพาเราไปได้ไกลสักเท่าไร เพราะเมื่อผนวกการแสดงทั้งเก้าฉากเข้ามาไว้ด้วยกันแล้ว แต่ละภาพกลับไม่ได้ช่วยส่งเสริมการสื่อสารของกันและกันต่อผู้ชมแต่ประการใด และผมก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดีว่าเขาจะมาถามเราทำไมว่า...จำได้ไหมว่าทำอะไรไปบ้างใน 24 ชั่วโมงที่ผ่านมา?
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น Remember What You Have Done In 24 Hours? ก็ไม่ใช่ความพยายามที่ไร้ประโยชน์แต่อย่างใด เรายังสามารถมองเห็นความเป็นไปได้ที่สามารถพัฒนางานชิ้นนี้ให้สมบูรณ์ขึ้นได้หากโอกาสอำนวย นอกจากนี้นี่ยังเป็นโปรดักชั่นงานเต้นรำร่วมสมัยโดยคนไทย และเพื่อคนไทยซี่งเป็นศิลปะเพื่อศิลปะอย่างแท้จริง ที่นานๆ จะมีมาให้ชมกันสักหน
จากคอลัมน์ : Hype Art / Esquire September 2007
Tags:
-
▶ Reply to This