หลายครั้งผลงานที่น่าสนใจ ก็ไม่ได้เป็นผลมาจากการเรียนโดยตรง หาคำตอบได้จากนักบัญชีผู้กลายเป็นเจ้าของรางวัลออกแบบผลิตภัณฑ์

            ความสำเร็จของคนเราเริ่มต้นจากความรักในสิ่งที่ทำแต่สิ่งที่ทำให้ไปถึงจุดหมายปลายทางได้อย่างแท้จริงคือความพยายามและความตั้งใจ ความสามารถไม่ใช่สิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิดเราสามารถมีความสามารถในการทำอะไรได้ทุกอย่างเพียงมีความพยายามอย่างตั้งใจ เช่นเดียวกับ วรรณี ฉั่วเจริญศิริ นิสิตคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หลักสูตรบริหารธุรกิจบัณฑิต (BBA) เจ้าของ รางวัลการประกวดบรรจุภัณฑ์ไทย (THAISTAR 2009) และรางวัลการประกวดบรรจุภัณฑ์เอเชีย (ASIASTAR 2009)
 

            คุณวรรณี ไม่ได้มีความสนใจในงานออกแบบผลิตภัณฑ์มาก่อนแต่เริ่มต้นด้วยความจำเป็น “เป็นคนวาดรูปไม่ได้ แรเงาไม่ได้ ระบายสีไม่ได้ แต่ต้องมาทำคือที่บ้านมีผลิตภัณฑ์อยู่แล้ว คุณแม่ก็จ้างบริษัทที่เขาออกแบบทีนี้มันไม่ถูกใจเขาเสียทีจะเปลี่ยนนั่นเปลี่ยนนี่ก็ต้องโทรศัพท์ไปบอกเขาแล้วพอกลับมามันก็ไม่ถูกใจเขาก็เลยโอเคงั้นใช้ลูกแล้วกันอยากได้ตรงไหนก็ลงไปแก้เลยจะได้ไม่ยุ่งยาก เหมือนกึ่งบังคับเราก็ลองไปเรียนดูไปเรียนโฟโต้ชอป (Photoshop) เรียนใช้โปรแกรมเฉยๆ จริงๆ สนใจแฟชั่นคุณแม่บอกว่ามันก็แนวเดียวกันเป็นออกแบบเหมือนกันถ้าสนใจแฟชั่นจริงๆ ก็ต้องทำงานนี้ได้ก็เลยลองทำดู”
 

            การทำงานออกแบบของคุณวรรณี ไม่ต่างจากนักออกแบบคนอื่นๆ นั่นคือการ ‘ตอบโจทย์’ “คุณแม่บอกคอนเซปต์มาว่าอยากจะได้ประมาณไหนก็เลยลองดู เขาบอกว่าแพ็คเกจจิ้งเก่าๆ มันเชยไปแล้ว เขาอยากได้กลุ่มลูกค้าที่เด็กลงมาอีก อยากได้อะไรที่เป็นตัวหนู อยากได้อะไรที่สีสันสดใสมากขึ้น เมื่อก่อนจะมีเป็นซองยาวๆ และเป็นกระป๋องแต่ตอนนี้กระป๋องเลิกทำแล้ว”

            รูปทรงของบรรจุภัณฑ์ คุณวรรณี บอกว่า เป็นการประยุกต์จากบรรจุภัณฑ์ที่เห็นอยู่ทั่วไป  “ไม่เชิงออกแบบ คือมันจะมีรูปแบบกล่องในตลาดอยู่แล้วเราก็มาดูว่าเขาทำอย่างไร แต่จริงๆ แล้วกล่องนี้ก็ยังไม่สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์เพราะเป็นล็อตแรกที่เราออกมา แต่ที่ส่งไปประกวดเป็นรูปลักษณ์ เป็นการออกแบบมากกว่า ถ้ามีโอกาสก็คงจะต้องพัฒนาวิธีการเปิดเพิ่มขึ้นอีกให้เปิดง่ายๆ ตอนเราไปทำตัวอย่างก็ไปดูที่ร้านเขาว่ามีกระดาษแบบไหนบ้าง เรื่องวัสดุไม่ค่อยยากเท่าไรเพราะว่ามีกระดาษไม่กี่แบบก็เลือกที่มันแข็งหน่อยแค่นั้นเอง งานนี้ใช้เวลาประมาณครึ่งปีค่ะ ที่ช้าเพราะต้องหาคนช่วยวาดรูปด้วยมีตัวช่วยเพราะหนูบอกแล้วว่าหนูวาดรูปไม่ได้ แต่ส่วนใหญ่มาเป็นสเกตช์แล้วเราต้องไประบายสีทำนั่นทำนี่เอง ต้องเรียนรู้การใช้โปรแกรมด้วย ค่อยๆ นั่งทำไป”

            การออกแบบ ภาพด้านหน้าบรรจุภัณฑ์ และ การเลือกใช้สีสัน คุณวรรณี เล่าให้ฟังว่า “เริ่มจากข้างหน้าก่อน อันแรกที่วางเลยคือตัวมะพร้าวแล้วค่อยวางชิ้นมะพร้าวเป็นสายๆ แล้วค่อยเติมอย่างอื่น ส่วนสีก็ค่อยมาถามคุณแม่ว่าเขาอยากได้กี่รสกี่สี ตอนแรกที่มีอยู่แล้วคือรสดั้งเดิมกับรสน้ำผึ้งเป็นสีเขียวกับสีเหลืองก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้นมาแล้วแต่เราชอบ เราชอบสีไหนก็ใส่สีนั้นไม่ได้ตามหลักอะไรสักเท่าไรแต่ก็ดูให้มันไปกันได้ด้วย แต่ส่วนใหญ่จะตามที่เราชอบ”

            บนบรรจุภัณฑ์มีภาพการ์ตูนลิงอยู่หนึ่งตัว คุณวรรณี พูดถึงลิงสาวน่ารักตัวนี้ว่า “ชื่อ 'มีมี่' ทำเป็นตัวสุดท้ายเลยค่ะ เพราะว่าทำเสร็จหมดแล้วคุณแม่บอกว่าหาตุ๊กตาหน่อยดีไหม หาอะไรที่เด็กๆ เขาจะจำได้หน่อยดีไหมก็เลยมาคิดตัวลิง ตัวนี้คือได้แรงบันดาลใจมาจากการ์ตูนที่เจอในเว็บ” สิ่งที่ต้องคำนึงถึงในการออกแบบ คุณวรรณีบอกว่า “เรื่องสีสัน เรื่องตัวหนังสือที่อ่านชัดเจนอ่านแล้วเข้าใจได้เลย อย่างตอนแรกมีตัวซี (C) ตัวเดียวแต่ว่าดูไปดูมาเพิ่มตัวซีเข้ามาอีกตัวดีกว่าให้มันอ่านแล้วเข้าใจเลยไม่ต้องมาประมวลผลอีก หรือสีของแต่ละรสชาติมันยังคล้ายๆ กันอยู่ก็ต้องมีการปรับเปลี่ยนสีค่อนข้างจะเยอะ” 

            สิ่งสำคัญซึ่งเป็นเหมือนส่วนที่ยากที่สุดในการทำงานชิ้นนี้ คุณวรรณี บอกว่า “ส่วนที่ยากที่สุดคือเขามีหลักการว่าในสามวินาทีทุกคนต้องเห็นต้องดึงดูดคนเข้ามาได้ เขาบอกว่าเวลาคนเดินเข็นรถไปในซูเปอร์มาร์เก็ตของมันเยอะมากเพราะฉะนั้นเขาให้เวลาเราสามวินาทีเท่านั้นที่จะจับความสนใจลูกค้าให้ได้ ทีนี้จากไม่มีอะไรจากหน้าจอสีขาวๆ ทำอย่างไรให้มันออกมาเป็นอย่างนั้นได้ ทำอย่างไรให้สีดูโอเค เอาอะไรไปวางตรงไหน ตรงนั้นยากมาก หลายวันที่ลงไปนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ทั้งวันไม่ทำอะไรเลยนั่งคิดไม่ออกก็มี” สำหรับการทำงานออกแบบ ความรู้ด้านการบริหารธุรกิจที่ศึกษามานั้น คุณวรรณี บอกว่า “ไม่ช่วยเลย ไม่เกี่ยวข้องเลย (หัวเราะ)”
 

            ความรู้สึกหลังจากได้รับรางวัลการประกวดบรรจุภัณฑ์ไทย คุณวรรณี บอกว่า “มันหายเหนื่อยเพราะงานชิ้นนี้ยากมาก รายละเอียดเยอะ และคนที่สั่งงานมาเขาไม่เข้าใจหรอก ว่ากว่าจะแก้ออกมาได้มันเยอะ คือแก้นิดหนึ่งต้องแก้ทุกอย่างเพราะสีทุกด้านต้องเหมือนกันแก้นิดหนึ่งก็ต้องแก้หมดเลยแล้วเป็นคนขี้ลืมแก้ตรงนี้ลืมตรงนั้นมันก็ไม่สำเร็จสักที พอได้รางวัลก็รู้สึกว่าดีนะ หายเหนื่อยเหมือนมีคนมาชื่นชมกับเราด้วยว่ามันดีนะ ภูมิใจค่ะ แต่ก็ยังชอบแฟชั่นเหมือนเดิม งานนี้ถามว่าทำได้ไหม ทำได้ จากเมื่อก่อนที่กลัวมัน จากเมื่อก่อนที่ไม่เอาไม่ทำตอนนี้ก็ทำได้มากขึ้น”
 

           คุณวรรณี กล่าวทิ้งท้ายถึงรางวัลระดับเอเชียที่ได้รับมาว่า “จริงๆ ก็ยังงงอยู่นะว่าเขาดูอะไรอย่างไร ไม่ได้คิดว่ามันโดดเด่นอะไรมากแต่ว่าพอได้รางวัลก็ภูมิใจจริงๆ อยากจะให้คนอื่นที่เขาอายุเท่าหนูลองทำในสิ่งที่ตัวเองรักดู หนูคิดว่าเขาอาจจะทำได้ดีกว่าหนูด้วยซ้ำเพราะหนูก็ไม่ได้เริ่มจากความชอบตรงนี้แต่สุดท้ายถ้ามีความพยายามจริงๆ มันก็ออกมาได้เป็นชิ้นเป็นอัน”

โดย: ปวิตร สุวรรณเกต

ที่มา: กรุงเทพธุรกิจ  23 สิงหาคม 2553