หากคุณมีโอกาสไปเยือนกรุงอัมสเตอร์ดัม และแวะไปที่พิพิธภัณท์แวน โก๊ะ (VAN GOGH MUSEUM) จะพบว่าในบริเวณชั้นดินจะมีแคปซูลเวลา (TIME CAPSULE) (กล่องบรรจุสิ่งมีคุณค่าแสดงชีวิตความเป็นอยู่ ความเป็นมาของวิถีชีวิตในขณะนั้น) ซึ่งภายในเก็บแปรงและพู่กันของวินเซนต์ แวน โก๊ะ รวมทั้งโน้ตเพลง VINCENT ที่ดอน แมคลีน (DON MCLEAN) เป็นผู้แต่งฝังอยู่ที่นั่น ภายในพิพิธภัณท์คุณจะได้ยินเพลง VINCENT ขับร้องโดย ดอน แมคลีน ดังเป็นระยะๆ

VINCENT เป็นเพลงหนึ่งที่บรรจุอยู่ในอัลบั้มชุด AMERICAN PIE ออกจำหน่ายในปี 1971 เมื่อตัดเป็นซิงเกิล ได้รับความนิยมขึ้นถึงอันดับ 1 ในอังกฤษ มีนักร้องนักดนตรีมากมายนำไปคัฟเวอร์ ตั้งแต่วงเมทัลพังก์อย่าง NOFX ถึงจูลี แอนดรูวส์ ในงานพิธีศพจอร์จ เบสต์ นักฟุตบอลชื่อดัง ไบรอัน เคนเนดี ขับร้องไว้อาลัยตามคำขอของผู้เสียชีวิต หากมองลึกๆ ไปแล้ว เนื้อหาในบทเพลง VINCENT พูดถึงช่วงหนึ่งในชีวิตของวินเซนต์ แวน โก๊ะ จิตรกร อัจฉริยะผู้อาภัพชาวดัตช์ ซึ่งมีผลงานภาพแนวอิมเพรสชันนิสต์สีน้ำมันกว่า 800 ภาพ ช่วงมีชีวิตอยู่ อยู่ด้วยความยากลำบาก ขายภาพไม่ได้ตามที่ต้องการ สไตล์การวาดภาพของแวน โก๊ะ เขามักใช้สีร้อนแรง ปัดพู่กันแบบรวดเร็วแต่ออกมาสวย ซึ่งสิ่งที่ปรากฏมักสะท้อนถึงความอัจฉริยะและสภาพจิตใจอันแปรปรวนในเวลาเดียวกัน มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เขายับยั้งอารมณ์ไม่อยู่ เอามีดโกนมาตัดใบหูตัวเอง เขาถูกมองว่าเป็นคนบ้า ถูกจับตัวส่งไปโรงพยาบาลคนบ้าที่เมือง ST. REMY ขังอยู่ในห้องมืด ขณะที่อยู่ที่นั่นเขาเขียนจดหมายถึงเธโอ (THEO) น้องชายซึ่งเปิดร้านขายภาพอยู่ในปารีส "สำหรับเขาความมืดในยามกลางคืนดูจะมีสีสันมากกว่าในตอนกลางวัน หากมีโอกาสมองดู ดวงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้า เขาเชื่อว่าวิญญาณคนตายจะสิงสถิตอยู่ที่นั่น เขาคงจะเลือกเอาความตายเพื่อที่จะได้ไปถึงดวงดาวบนท้องฟ้า มากกว่าที่จะนั่งรถไฟไปที่เมืองทาราสคอน (TARASCON) หรือโรน (ROUEN) และจากในห้องมืดนี้เองที่แวน โก๊ะ เกิดแรงบันดาลใจเขียนภาพ STARRY NIGHT (คืนที่ดาวแผ่กระจาย) ขึ้นจากความทรงจำที่มีอยู่ กลายเป็นภาพสีน้ำมันชื่อดังที่ผู้คนยกย่อง ปัจจุบันแขวนแสดงอยู่ที่พิพิธภัณท์ MUSEUM OF MODERN ART ที่นครนิวยอร์ก

สำหรับ ดอน แมคลีน แรงบันดาลใจแต่งเพลงนี้เกิดขึ้นในช่วงฤดูใบไม้ร่วงปี 1970 ช่วงที่เขาเดินสายร้องเพลงตามโรงเรียนต่างๆ มีอยู่วันหนึ่งในช่วงเช้าที่เขานั่งเล่นพักผ่อนอยู่ในบริเวณระเบียงบ้าน หยิบหนังสือชีวประวัติวินเซนต์ แวน โก๊ะ ขึ้นมาอ่าน ขณะอ่านหนังสือใกล้จบเขาเกิดความรู้สึกขึ้นมาทันใดว่าต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อจะได้บอกให้โลกได้รู้ว่าแวน โก๊ะ นั้นไม่ได้บ้า เขาอาจจะมีสภาพจิตใจที่ฉุนเฉียว ขาดความอบอุ่นและผิดหวัง เพราะเขาเคยถูกผู้หญิงปฏิเสธความรักถึงสองครั้ง ทันใดนั้นเขาหยิบถุงกระดาษที่พบอยู่ข้างๆ ขึ้น แล้วบรรจงเขียนเป็นเนื้อเพลง VINCENT (STARRY STARRY NIGHT) ขึ้นมา สังเกตดูจากเนื้อร้อง ดอน แมคลีน พยายามเขียนจากสภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อย่างเช่น LOOK OUT ON A SUMMER'S DAY / WITH EYES THAT KNOW THE DARKNESS IN MY SOUL จริงๆ แล้วแวน โก๊ะ เขียนภาพจากความทรงจำ ท่ามกลางความมืด ไม่มีโอกาสมองออกทางหน้าต่าง สัมผัสบรรยากาศช่วงฤดูร้อน นอกจากภาพ STARRY NIGHT ดอน แมคลีน ยังพูดถึงภาพวาดภาพอื่นอย่างภาพดอกทานตะวัน (SUNFLOWER) ซึ่งในเนื้อเพลงจะใช้คำว่า FLAMING FLOWERS STARRY STARRY NIGHT / FLAMING FLOWERS THAT BRIGHTLY BLAZE ในช่วงสุดท้ายของชีวิต แวน โก๊ะ อยู่อย่างลำบากยากแค้น เดียวดาย ผิดหวัง ตัดสินใจปลิดชีพตัวเองขณะอายุ 37 ปี ฟังดูแล้วเหมือนกับคนที่ผิดหวังกับความรักแล้วมักฆ่าตัวตาย หลังจากที่เสียชีวิตคนทั้งโลกเพิ่งจะมาให้ความสำคัญ ยกย่อง โดยที่เจ้าตัวไม่มีโอกาสได้รับรู้เลย ON THAT STARRY, STARRY NIGHT / YOU TOOK YOUR LIFE / AS LOVERS OFTEN DO / BUT I COULD HAVE TOLD YOU, VINCENT / THIS WORLD WAS NEVER MEANT FOR ONE / AS BEAUTIFUL AS YOU





มองกลับไปถึงชีวิตจริงของดอน แมคลีน แล้ว ในยามเด็กเขาไม่ได้มีชีวิตที่มีความสุขเหมือนกับเด็กหลายคน คุณพ่อ DONALD MCLEAN SR. มักดุด่าเขาอยู่เสมอ เมื่อเห็นรายงานในสมุดพก เพราะเขาเป็นคนเรียนไม่เก่ง คืนที่พ่อเสียชีวิตขณะเขาอายุ 15 ปี เขาถูกส่งให้ไปอยู่กับเพื่อนพ่อ ขณะออกจากบ้านเขาจำติดตาว่าเมื่อแหงนหน้ามองดูท้องฟ้า จะเห็นดาวกะพริบแวววาวเต็มไปหมด หากพ่อไม่เสียชีวิตไปก่อนเขาคงจะไม่มีโอกาสอยู่ทำงานเป็นศิลปินอย่างแน่นอน เพราะพ่อตั้งใจจะให้ทำงานเป็นนายธนาคาร เช่นเดียวกับวินเซนต์ แวน โก๊ะ ที่พ่อตั้งใจจะให้เป็นพ่อค้าขายภาพเขียน หรือ HERMAN MELVILLE (นักเขียน MOBY DICK) ซึ่งพ่อตั้งใจจะให้เป็นนักบัญชี ขณะที่ดอน แมคลีน แต่งเพลง VINCENT เป็นช่วงที่ชีวิตสมรสเขากำลังสั่นคลอน อยู่ในสภาพทุกข์ทรมาน แต่ก็ไม่เจ็บปวดรวดร้าวเท่ากับชีวิตของวินเซนต์ แวน โก๊ะ อีกเพลงหนึ่งที่ดอน แมคลีน แต่งระลึกถึงวินเซนต์ แวน โก๊ะ แล้วบรรจุในอัลบั้ม AMERICAN PIE เช่นกัน ได้แก่เพลง EMPTY CHAIR ซึ่งเป็นชื่อภาพอีกภาพหนึ่งที่วาดโดยแวน โก๊ะ

เมื่อสองนักแต่งเพลง CHARLES FOX กับ NORMAN GIMBEL ได้ยินเพลง VINCENT ที่ดอน แมคลีน บันทึกเสียง ทำให้เกิดแรงบันดาลใจเขียนเพลง KILLING ME SOFTLY ขึ้นมาในปี 1971 คำยกย่องและคำอธิบายที่ทั้งสองสื่อถึงดอน แมคลีน และวินเซนต์ แวน โก๊ะ พบได้ในคำร้องช่วงหนึ่งในบทเพลง "HE WROTE AS IF HE KNEW ME / IN ALL MY DARK DESPAIR" เมื่อทั้งสองมอบให้ LORI LIEBERMAN เป็นคนแรกที่ขับร้อง เธอมักจะขานรับถึงดอน แมคลีน เสมอในคอนเสิร์ต HE WAS STRUMMING MY PAIN WITH HIS FINGERS / SINGING MY LIFE WITH HIS WORDS ภายหลังในปี 1973 และที่โรเบอร์ตา แฟล็ก นั่งอยู่บนเครื่องบินสาย AMERICAN AIRLINES ได้ยินเพลงนี้ผ่านทางช่องหูฟัง เธอชอบใจนำไปบันทึกเสียงกลายเป็นเพลงฮิตและเพลงสัญลักษณ์ประจำตัวจนถึงทุกวันนี้


เรื่อง : ดำรัส โรจนพิเชฐ
By ThaiPost
Created 25 Apr 2553