<span style="font-weight: bold;">โดย วินิทรา
นวลละออง</span>
<br>
<br>
<img
src="http://www.artgazine.com/shoutouts/userpix/1021_sun03061252p1_1.jpg"
border="0">
<br> <br>
วันนี้ได้มีโอกาสอ่านบทความของคุณ Jason Thompson
ซึ่งได้รับฉายาว่าเอนไซโคลปีเดียการ์ตูนเดินได้คนหนึ่งของวงการเรื่องสาว
น้อยน่ารักในชุดทหารหวานแหววแต่มือเธอกลับถือปืนสีโลหะเงาวับขัดแย้งกับ
ท่าทางน่าเอ็นดูของเธออย่างชัดเจน
เห็นเด็กสาวตาโตถือปืนแบบนี้อย่าคิดว่านี่คือการ์ตูนสำหรับเด็กผู้หญิงนะคะ
วิธีแบ่งอายุของผู้ชมตามอายุและเพศของตัวเอกในการ์ตูนใช้ไม่ได้อีกต่อไป
เพราะแม้สาวน้อยอายุไม่เกินสิบขวบคนนี้จะเป็นนางเอก
แต่การ์ตูนเรื่องนี้ไม่ได้ถูกสร้างให้เด็กสาววัยประถมดู
นี่คือการ์ตูนสำหรับ "ชายหนุ่ม"
ผู้หลงใหลวัฒนธรรมการ์ตูนล่าสุดที่แรงและทำเงินมหาศาลในญี่ปุ่นขณะนี้
"วัฒนธรรมโมเอะ" (Moe subculture)
ซึ่งโดยส่วนตัวไม่ใช่กลุ่มเป้าหมายของตลาดโมเอะจึงทำความเข้าใจความรู้สึก
ของหนุ่มๆ ยากพอดู แต่ก็จะพยายามค่ะ
<br>
<br>เริ่มที่คำว่า "โมเอะ" ก่อน
เชื่อว่าหลายท่านคงคุ้นเคยกับผลิตภัณฑ์อย่างฮัลโลคิตตี้หรือโปเกม่อนที่น่า
รักน่าเอ็นดู เวลาที่เราเห็นของ "น่ารักเกินห้ามใจ!" เราจะอุทานออกมาว่า
"โมเอะ" ซึ่งมีความหมายในเชิงกรี๊ดกร๊าดว่าทำไมน่ารักแบบนี้ หากสาวๆ
วัยรุ่นเห็นตุ๊กตายัดนุ่นตัวกลมแล้วชมว่าน่ารักก็คงไม่แปลก
แต่หากมีชายหนุ่มกำยำล่ำสันใส่ชุด
ร.ด.เดินไปหยิบพวงกุญแจคิตตี้แล้วชมว่าน่ารักจังนะตัว...คงแปลกนิดๆ
ใช่ไหมคะ และนี่คือจุดเริ่มต้นของความอยุติธรรมค่ะ!
ทุกวันนี้ผู้หญิงลุกขึ้นมาทำงานนอกบ้านอย่างเข้มแข็ง
เธอเลิกสนใจการเย็บปักถักร้อยหรือแต่งห้องด้วยผ้าม่านลูกไม้หวานแหววแต่กลับ
ทำงานอยู่แถวหน้าของผู้ชายอย่างภาคภูมิ
ในเมื่อคุณผู้หญิงหันไปนิยมอะไรที่ดูสมชายชาตรีแบบนี้ได้
แล้วทำไมคุณผู้ชายถึงจะเปลี่ยนมาชอบอะไรน่ารักๆ สีชมพูหวานๆ บ้างไม่ได้ล่ะ
<br>
<br>แฮ่ม...อย่างไรก็ตามผู้ชายส่วนใหญ่ไม่ได้มีสัญชาตญาณชอบผ้าลูกไม้
สีชมพู
หวานๆ หรือคิตตี้ประดับพลอยแวววับสีชมพูค่ะ ผู้ชายก็ยังคงชอบปืน รถยนต์
เครื่องบิน หุ่นยนต์ หรือสิ่งไม่มีชีวิตที่ดูแล้วสมชายชาตรีเหมือนเดิม
แต่การทำให้ของเหล่านี้ดูน่ารักขึ้นด้วยการทาสีชมพูไม่ใช่ทางออกที่คนทั่วไป
ยอมรับได้นัก
ลองคิดถึงชุดทหารเต็มยศสีชมพูหวานหรือหุ่นยนต์ทัดดอกไม้แล้วถือกระเป๋าลาย
ลูกไม้สิคะ โอ้...รับไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นลองเปลี่ยนให้เด็กสาวตัวเล็กๆ
ใส่ชุดทหารผูกโบถือปืนกระบอกใหญ่หรือสาวน้อยน่ารักสวมชุดเกราะแบบเดียวกับ
หุ่นยนต์นั่งยิ้มหวานบ้างล่ะ...ดูเข้าท่าแฮะ
<br>
<br>นี่คือที่มาของ "โมเอะ" ในความคิดของคุณเจสันค่ะ คือแม้หนุ่มๆ
จะชอบตัวการ์ตูนเด็กสาววัยประถมใส่ชุดทหารน่ารักถือปืนก็ไม่ได้หมายความว่า
เขาอยากจะพรากผู้เยาว์แต่อย่างใด สาวน้อยโมเอะคนนี้คือ
"สัญลักษณ์ของปืนแบบหวานแหวว" ที่ดูน่ารักขึ้นโดยไม่ต้องทาสีชมพูนั่นเอง
คุณเจสันอธิบายปรากฏการณ์นี้ว่าเป็นสิ่งเดียวกับ phatic language
หรือคำที่ "พูดอย่างนั้นแต่ไม่ได้หมายความอย่างนั้น" เช่น
เวลาเจอหน้ากันเราถามเพื่อนว่า "ไง! กินข้าวยัง"
ความจริงไม่ได้อยากถามว่าเขากินข้าวแล้วหรือยัง
แค่เป็นคำทักทายเวลาเจอหน้ากันเท่านั้นเอง
หรือเวลามีคนขอบคุณเราก็ตอบไปว่า "ยินดีให้บริการค่ะ"
ทั้งที่เราอาจจะไม่ได้ยินดีก็ได้แต่ต้องการตอบคำขอบคุณด้วยความถ่อมตนแก่ผู้
ที่กล่าวขอบคุณเรานั่นเอง
<br>
<br>บางทีหนุ่มๆ
ในวัฒนธรรมโมเอะอาจจะชอบตัวการ์ตูนเด็กสาวตาโตสวมที่คาดผมหูแมว
ใส่ถุงมือแมว
และติดหางแมวไว้ที่ก้นโดยไม่ได้มีรสนิยมชอบจับลูกหลานที่บ้านมาแต่งชุดแมว
แต่อย่างใด เขาไม่ได้ชอบแมวด้วยค่ะ แต่ชอบ "ความเป็นแมว" เช่น
ชอบมาเคล้าแข้งเคล้าขาน่ารัก
บางทีก็เข้ามาอ้อนเราแต่บางครั้งก็แสนงอนทำเหมือนเป็นเจ้านายเราซะแทน
นิสัยแบบแมวๆ คือความชอบที่ถูกเปลี่ยนรูปแบบกลายเป็นสาวหูแมวนั่นเอง
โอ้...หวังว่าคงจะเข้าใจถูกต้องนะคะ วัฒนธรรมโมเอะช่างลึกล้ำจริงๆ
<br>
<br>
ครั้งหน้ามาต่อเรื่องการเปลี่ยนให้สิ่งไม่มีชีวิตดูโมเอะขึ้นในขั้นสูงสุด
ตามทฤษฎี moe anthropomorphism บ้างค่ะ
<br>
<br>
<br>
<span style="font-weight: bold;">โดย วินิทรา
นวลละออง</span>
<br>ที่มา <a href="http://www.matichon.co.th/matichon/"
target="_blank" class="postlink">มติชน</a> คอลัมน์
มหัศจรรย์การ์ตูน
<br> วันที่ 06 ธันวาคม พ.ศ. 2552 ปีที่ 32 ฉบับที่
11593<br><a href="http://www.matichon.co.th/matichon/"
target="_blank" class="postlink"></a><span
class="postbody"></span>